|
Chloordioxide heeft een rijke geschiedenis van
bijna 200 jaar en werd reeds in 1814 ontdekt door Humphrey Davy. De specifieke
fysische en chemische eigenschappen van zuiver chloordioxide (Cl02) maken het de
ideale stof ter bestrijding van microbiologische vervuiling en is inzetbaar voor
vloeistofdesinfectie, oppervlaktedesinfectie en ruimtedesinfectie.
Chloordioxide kent vele toepassingen maar vond
tot op heden nooit de ideale weg naar grootschalige industriële en agrarische
toepassingen. Chloordioxide moest on-site bereidt worden en was een instabiel
gas, waarbij ook nog ongewenste neveneffecten optraden.
Door een geheel nieuwe bereidingswijze, namelijk
door het uitsluitend te mengen van een vloeistof (A) en een component (B) ontstaat
er een chloordioxide oplossing van meer dan 0,35% in water met een zuiverheid van 99,9%
waarbij de reactiesnelheid wordt gecontroleerd door inhibitoren.
Chloordioxide gedraagt zich als een 'echt' gas
in water of andere oplossingen en behoudt zijn oorspronkelijke chemische
structuur en eigenschappen. Chloor daarentegen is een zuur gas dat zich in
water splitst in hypochloorzuur en een hypochloriet ion. Als we naar de
veiligheid kijken zien we dat chloordioxide geen organisch materiaal chloreert.
Ontstaan er dus geen trihalomethanen en andere mogelijke carcinogene
verbindingen.
Chloordioxide kan gebruikt worden als oxideer-
of desinfectiemiddel. Het is een sterke oxidant en is effectief in het doden
van ziekteverwekkende organismen als schimmels, bacteriën en virussen.
Daarnaast verwijdert en voorkomt het biofilm opbouw.
Door de specifieke samenstelling en werkwijze is
chloordioxide nu ook toegankelijk voor de kleinere en middelgrootte gebruiker.
Het effect van chloordioxide op het milieu is te
verwaarlozen. Wat na verdamping overblijft is een minuscule hoeveelheid zout (NaCl) hetgeen ook reeds in de natuur voorkomt.
|
.jpg) |